Δίλοφο, Κ. Ζαγόρι

Γενικά για το Δίλοφο στο Ζαγόρι

Το Δίλοφο είναι ορεινό χωριό τού νομού Ιωαννίνων και ανήκει στο συγκρότημα των Ζαγοροχωρίων τής Ηπείρου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 900 μέτρων στις πλαγιές τής Τύμφης. Το Δίλοφο ανήκει στον δήμο Κεντρικού Ζαγορίου και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή τού 2001 είναι 39 κάτοικοι (9 για την ακρίβεια με την απογραφή… κατοίκου το 2014 ), οι οποίοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τον τουρισμό. Απέχει 32 χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα ενώ η πρόσβαση στο χωρίο είναι ιδιαίτερα εύκολη αρκεί να είστε προσεκτικοί στις πινακίδες που θα σας οδηγήσουν σε αυτό μίας και δεν είναι πάνω στον οδικό δρόμο. Το χαρακτηριστικό αυτό σε συνδυασμό με την απαγόρευση διέλευσης αυτοκινήτων μέσα από τον οικισμό, έχει βοηθήσει σημαντικά στην διατήρηση τού παραδοσιακού χαρακτήρα και τής αυθεντικής Ζαγορίσιας ταυτότητας που το κάνουν να ξεχωρίζει ανάμεσα από τα περισσότερα και ομολογουμένως πανέμορφα χωρία τού Κεντρικού Ζαγορίου. Ο χαρακτηρισμός μάλιστα τού οικισμού ως παραδοσιακού και διατηρητέου έχει ενισχύσει τον αναλλοίωτο χαρακτήρα του μίας και σε αυτό επιτρέπονται μόνο αναστηλώσεις και ανακατασκευές παλαιών κτισμάτων.

Το παλαιότερο όνομα τού χωριού μέχρι το 1920 ήταν Σοποτσέλι, ονομασία η οποία στα σλάβικα και βλάχικα σημαίνει “τόπος με πολλά νερά”.

 

Το Δίλοφο είναι από τα καλύτερα διατηρημένα χωριά τού Ζαγορίου. Είναι χαρακτηριστικό δείγμα Ζαγορίτικης αρχιτεκτονικής, καθώς όλα τα κτίσματα είναι φτιαγμένα από τον τοπικό σχιστόλιθο, γι’ αυτό τον λόγο το χωριό έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός, όπου μόνο ανακατασκευάζονται ή αναστηλώνονται παλαιά κτήρια. Είναι χτισμένο πάνω σε δύο λόφους, με μικρές σχετικά κλίσεις. Αναπτύσσεται γύρω από την Κεντρική Πλατεία (Μεσοχώρι), από όπου ξεκινούν ακτινωτά οι τρεις βασικοί πεζόδρομοι (καλντερίμια), που οδηγούν στις τρεις συνοικίες, Πάνω Μαχαλάς, Κάτω Μαχαλάς και Πέρα Μαχαλάς.

Στα αξιοθέατά του περιλαμβάνονται πέτρινες βρύσες, λιθόστρωτα καλντερίμια, μικρά εκκλησάκια και αρχοντικά, ανάμεσα στα οποία και η ψηλότερη κατοικία στα Ζαγοροχώρια, ύψους 13,5 μέτρων, το αρχοντικό Μακρόπουλου (Λουμίδη). Αρκετό ενδιαφέρον έχει και ο λόγος για τον οποίο κτίστηκε αυτό το πανύψηλο σπίτι. Σύμφωνα λοιπόν με την παράδοση, ο γιος ενός πλούσιου Ζαγορίτη παντρεύτηκε μία κοπέλα από το γειτονικό χωριό Κουκούλι. Όταν εγκαταστάθηκαν στο σπίτι τού γαμπρού στο Δίλοφο, η κοπέλα εξέφρασε έντονη νοσταλγία για το χωριό της. Τότε λοιπόν, ο σύζυγος έκτισε το πανύψηλο αρχοντικό για να μπορεί η γυναίκα του να αγναντεύει το χωριό της από τα ψηλότερα πατώματα του!

Στο Δίλοφο υπάρχουν εκατό αρχοντικά από τα οποία ελάχιστα κατοικούνται μόνιμα. Υπάρχουν επίσης εκτός τής εκκλησίας τής Κοιμήσεως τής Θεοτόκου (1850) και πολλά μικρότερα παρεκκλήσια και μοναστήρια όπως Παναγίας, Σωτήρος, Άγιοι Ταξιάρχες, Αγία Παρασκευή κ.λ.π. Στο Μεσοχώρι υπάρχει η Αναγνωστοπούλειος Σχολή (Αρρεναγωγείο – Δημοτικό Σχολείο), και πάνω από την εκκλησία υπήρχε το Παρθεναγωγείο. Οι πεζόδρομοι είναι λιθόστρωτοι (καλντερίμια) και ορίζονται δεξιά και αριστερά από λιθόκτιστους μαντρότοιχους αρκετά ψηλούς ώστε να κρύβουν από το μάτι τού περαστικού τις αυλές των σπιτιών. Στην εκκλησία τής Κοιμήσεως τής Θεοτόκου που στέκει ορθή από το 1850 άναβαν τα κεριά τής προσμονής τού γυρισμού των ξενιτεμένων.

Ιστορικός τόπος το Δίλοφο Νομού Ιωαννίνων …

Το Δίλοφο αποτελεί ίσως το μοναδικό χωριό στο Ζαγόρι που έχει διατηρήσει αναλλοίωτη την αρχιτεκτονική του. Κι αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι αντιστάθηκε στην άκρατη τουριστική ανάπτυξη αλλά και στην επαγρύπνηση των κατοίκων κάθε φορά που γινόταν κάποια παρέμβαση στο χωριό τους όπως στα καλντερίμια. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων τού Υπουργείου Πολιτισμού το ανακήρυξε ως Ιστορικό Τόπο. Σύμφωνα με την κατά πλειοψηφία απόφαση τού Συμβουλίου, ο οικισμός Δίλοφο Ζαγορίου κηρύσσεται ιστορικός τόπος «λόγω τής αρχιτεκτονικής, πολεοδομικής και λαογραφικής σημασίας του».

Για τα καταλύματα στο Δίλοφο πατήστε εδώ …

Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone
Τρούφα tuber uncinatum Ζαγοροχώρια

Φθινοπωρινές & χειμωνιάτικες τρούφες

Μία βόλτα στα δάση τού Κεντρικού Ζαγορίου παρέα με τα έμπειρα τρουφόσκυλα Ίρμα, Άρη και Σίσσυ αλλά και τους “γονείς” τους Κατερίνα και Χρήστο σε κυνήγι άγριων μαύρων και λευκών τρουφών.

Τέσσερις ώρες αργότερα και μετά από αρκετό περπάτημα στη μαγευτική φύση τού πολύχρωμου φθινοπωρινού Ζαγορίου οι προσπάθειες απέδωσαν: tuber brumale, tuber uncinatum, tuber borchii… με άμεσο προορισμό την κουζίνα και κατόπιν το πιάτο!!!

Τί έγραψε ο Μιχαήλ Ψελλός* πριν από 1.000 περίπου χρόνια για το “ὕδνον” ή όπως ονομάζεται σήμερα τρούφα:

«… το ύδνον είναι ατελές γέννημα της γης, είναι ας πούμε αμβλωθρίδιον (έκτρωμα). Διότι η μητέρα του δεν το γεννά ούτε το φέρνει στο φως με ωδίνες, αλλά αυτοί που το αναζητούν, όταν βλέπουν εξογκωμένη την κοιλιά της γης, τη διασπαράσσουν και βγάζουν το κυοφορούμενο, γι’ αυτό είναι άμορφο στην όψη και άσχημο. Η δε μητέρα-γη, για να το παρηγορήσει για την ασχήμια του, ενέβαλε σ’ αυτό απερίγραπτη (ηδονή) νοστιμιά»

*  Βυζαντινός λόγιος, ιστορικός, φιλόσοφος και πολιτικός και διπλωμάτης με επιβλητικό διδακτικό και συγγραφικό έργο σε όλους τους κλάδους των γραμμάτων και των επιστημών. Είχε σημαντική προσφορά στο χώρο της γενικής και ανώτερης παιδείας, στην οργάνωση και ανάπτυξη της οποίας στον 11 αιώνα η συμβολή του υπήρξε καίρια. Δίδαξε στο Πανδιδακτήριο, δηλαδή το πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, στο οποίο είχε αποκτήσει τη θέση του ύπατου των φιλοσόφων (δηλαδή πρύτανη, με τους σημερινούς όρους). Γνωστότερο έργο του είναι η ‘Χρονογραφία, εξιστόρηση των γεγονότων της περιόδου 976-1078. Το πραγματικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Ψελλός, ενώ το Μιχαήλ ήταν το μοναστικό του όνομα, μια και έζησε για λίγο καιρό σε ένα μοναστήρι, το οποίο και εγκατέλειψε και γύρισε στην πρωτεύουσα, όπου επανακατέλαβε τη σημαντική θέση που κατείχε στην Αυλή.

Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone
Δίδυμες λίμνες Φλέγγες στο Μαυροβούνι, Βάλια Κάλντα

Το πέρασμα των παγετώνων από τα βουνά της Ελλάδας

Κείμενο-Φωτογραφίες: Άρης Λεονταρίτης, Γεωργία Κανελλοπούλου

Πίνδος. Οκτώβρης, 30.000 χρόνια πριν από σήμερα. Το χιόνι πέφτει απαλά και σκεπάζει σιγά-σιγά τις πλαγιές του βουνού. Σε κάποια σημεία το περσινό χιόνι παραμένει συσσωρευμένο σε κοιλάδες και κοιλότητες καθώς ο αδύναμος ήλιος του καλοκαιριού για ακόμη μια χρονιά δεν κατάφερε να το λιώσει. Ακόμη και το πιο ζεστό μεσημέρι του Ιουλίου η θερμοκρασία είναι μόλις 18 βαθμοί. Τα χρόνια περνούν και τα αλλεπάλληλα στρώματα χιονιού μεταμορφώνονται σε ένα σκληρό στρώμα πάγου, το οποίο συνεχώς βαραίνει και επεκτείνεται. Οι εσωτερικές δυνάμεις που αναπτύσσονται από τη βαρύτητα είναι τεράστιες. Ο πάγος στα χαμηλότερα στρώματα γίνεται ελαστικός ενώ η ασφυκτική πίεση κοντά στην επιφάνεια του εδάφους προσφέρει στον εφαπτόμενο πάγο την ενέργεια που χρειάζεται για να λιώσει. Ένας συνδυασμός φαινομένων ολίσθησης (με τη βοήθεια του νερού μεταξύ εδάφους- πάγου), ερπυσμού (λόγω της ελαστικότητας των χαμηλότερων στρωμάτων) και θραύσης (στην επιφάνεια του πάγου) δίνουν ζωή στον μέχρι τώρα άψυχο γαλανό πάγο. Γίνεται ένα επιβλητικό, αργοκίνητο ποτάμι που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Ένας παγετώνας. Καθώς τα χρόνια περνούν, η γη στρέφει τον άξονα της, ώστε να ξαναφέρει το παγωμένο βορινό της μάγουλο προς τον καλοκαιρινό ήλιο. Αρχίζει σιγά-σιγά να ξεμουδιάζει και οι πάγοι συρρικνώνονται υποχωρώντας τελικά άτακτα, προς τα πάνω. Έτσι, και αυτή η παγετώδης περίοδος είναι πια παρελθόν. Μέχρι να έρθει η επόμενη, ο δυνατός ήλιος λιώνει τα χιόνια κάθε καλοκαίρι και το μόνο που έχει απομείνει πλέον από τους παγετώνες είναι τα σημάδια που έχει χαράξει το σαρωτικό πέρασμά τους στη γη.

Τα βουνά του ελλαδικού χώρου φέρουν πολλά τέτοια σημάδια και αν κανείς τα γνωρίζει είναι αρκετά εύκολο να τα εντοπίσει. Που; Συνήθως σε υψόμετρα άνω των 1.800 μέτρων, χωρίς αυτό να αποτελεί κανόνα. Για παράδειγμα το Σκαμνέλι Ζαγορίου στις νότιες πλαγιές της Τύμφης είναι χτισμένο μέσα σε μια εκτενή παγετωνική μορένα σε υψόμετρο 1.100 μέτρων. Ιδιαίτερα η Τύμφη και ο Όλυμπος αλλά και ο Σμόλικας, το Περιστέρι, τα Βαρδούσια, η Γκιώνα και οι λοιποί ψηλοί της παρέας αποτελούν ιδανικά πεδία για την εύρεση εντυπωσιακών παγετωνικών γεωμορφών. Παρατηρείς τα χαρακτηριστικά αυτά χνάρια, κατανοείς, και αφήνεις την φαντασία σου να αναπλάσει το παγετώδες τοπίο του παρελθόντος.

Η ακριβέστερη ένδειξη ύπαρξης ενός παγετώνα είναι οι μορένες ή αλλιώς λιθώνες (moraines), δηλαδή οι αποθέσεις υλικών (χώμα, πέτρες, βράχοι) στα όρια του παγετώνα. Καθώς ο πάγος κινείται, συνθλίβει και παρασύρει τα χαλαρά στρώματα του υποκείμενου εδάφους, ωθώντας τα προς το ρύγχος του (snout) αλλά και εκατέρωθεν προς το πλάι (σχηματικά θα μπορούσε να παρομοιαστεί με την συνεχόμενη κίνηση ενός αντικειμένου στην άμμο). Οι πλευρικές αυτές μορένες (lateral moraines) ενισχύονται από βράχους και πέτρες που πέφτουν δεξιά και αριστερά του παγετώνα από την αγκαλιά της κοιλάδας που τον φιλοξενεί (Εικόνα 1). Όταν το κλίμα αρχίζει να είναι πιο ζεστό και ο παγετώνας υποχωρεί σιγά-σιγά προς τα πίσω, αφήνει σε ευδιάκριτη θέση τις αποθέσεις αυτές που μαρτυρούν την συνολική του εξάπλωση σε διάφορες φάσεις επέκτασης (ή υποχώρησης) του κατά τις παγετώδεις περιόδους στις οποίες έζησε. Ακριβώς μπροστά από την τελική του θέση, διαγράφεται σε σχεδόν ημικυκλικό σχήμα η τερματική μορένα (terminal/end moraine). Το ανάχωμα αυτό πολλές φορές δεν αφήνει τα νερά που προκύπτουν από το λιώσιμο του πάγου να κινηθούν ελεύθερα ευνοώντας το σχηματισμό λιμνών (moraine dammed lakes). Μπορούμε να πούμε ότι οι παγετωνικές αλπικές λίμνες είναι το ζωντανό στοιχείο του παρόντος που μας συνδέει με τον παγετώνα του παρελθόντος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι δίδυμες λίμνες Φλέγγες στο Μαυροβούνι (Εικόνα 2).

Τόσο η Δρακόλιμνη της Τύμφης όσο και του Σμόλικα ΔΕΝ είναι παγετωνικής προέλευσης, παρά την διαδεδομένη άποψη ότι πρόκειται για παγετωνικές αλπικές λίμνες. Ο Philip Hughes στη διδακτορική του διατριβή πάνω στην παγετωνοποίηση της Τύμφης και του Σμόλικα κατά το Τεταρτογενές (βλ. βιβλιογραφία) έχει αναπαραστήσει την ανάπτυξη των παγετώνων στις διάφορες περιόδους με βάση τα στοιχεία που προέκυψαν από την έρευνα πεδίου. Στους αντίστοιχους χάρτες που δημιούργησε είναι σαφές ότι οι δυο αυτές λίμνες βρίσκονται εκτός των ορίων των παγετώνων. Άλλωστε, αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά το ανάγλυφο που περιβάλλει τις λίμνες, είναι σαφές ότι δεν πρόκειται για παγετωνικά δημιουργήματα, καθώς δεν συνάδει με την ύπαρξη παγετώνων στο παρελθόν (π.χ. ανυπαρξία μορένων και αμφιθεατρικών σχηματισμών). Η δε δημιουργία τους, αποδίδεται σε καθαρά γεωλογικά αίτια. Αντιθέτως, η Ξερόλουτσα στην Τύμφη και η λίμνη της Μόσιας στο Σμόλικα είναι σαφέστατα παγετωνικές. Το πέρασμα του παγετώνα διαγράφεται επίσης στις χαραγμένες και λείες πετρώδεις επιφάνειες (glacial groove/glacial furrow), οι οποίες δημιουργούνται από την τριβή του πάγου στα σκληρά στρώματα που αποκαλύπτονται με τη διαδικασία που περιγράφεται παραπάνω. Σε αυτές που αγναντέψαμε από την κορυφή της Αστράκας (Εικόνα 3) φαίνεται καθαρά η κίνηση των κατερχόμενων, από τις ψηλές κορφές, παγετώνων προς την Ξερόλουτσα και το Μέγα Λάκκο. Ένα ακόμα παγετωνικό αποτύπωμα που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και με λίγο προσοχή παραπάνω εντοπίζεται εύκολα είναι οι πλάνητες λίθοι (erratic boulders). Κατά το ταξίδι του παγετώνα παρασύρονται βράχοι διαφόρων μεγεθών και σύστασης, οι οποίοι όταν απεγκλωβίζονται από τον πάγο καταλήγουν να στέκουν σε σημεία που η παρουσία τους μοιάζει αφύσικη (Εικόνα 4) είτε λόγω του διαφορετικού πετρώματος (π.χ. φλύσχης πάνω σε ασβεστολιθικό υπόστρωμα) είτε λόγω της θέσης (π.χ. σε σημείο που δεν θα μπορούσε να έχει κυλίσει μετά από αποκόλληση από κάποια γειτονική πλαγιά). Έτσι, μοναχικοί βράχοι, αποκομμένοι από το μητρικό τους περιβάλλον, στέκουν μπροστά στον ορειβάτη μαρτυρώντας τη γεωλογική ιστορία του τοπίου.

Ένα από τα πιο συνηθισμένα ανάγλυφα που ευνοεί τη γέννηση ενός παγετώνα είναι ένας βαθύς σχηματισμός στο υψηλότερο μέρος μιας μελλοντικά παγετώδους κοιλάδας όπου πραγματοποιείται η συσσώρευση του χιονιού και η δημιουργία πάγου. Ο παγετώνας που αναπτύσσεται εκεί καλείται περιφερειακός (cirque glacier) και περιστοιχίζεται από ορθοπλαγιές τις οποίες διαβρώνει, δημιουργώντας έναν χαρακτηριστικό αμφιθεατρικό σχηματισμό (cirque). Τυπικά παραδείγματα τέτοιων σχηματισμών (Εικόνα 5) είναι τα Μεγάλα Καζάνια του Ολύμπου και οι βορεινές ορθοπλαγιές της Τύμφης (Πλόσκος, Γκαμήλα, Καρτερός, Μεγάλα Λιθάρια, Τσούκα Ρόσσα κτλ). Συνεχίζοντας την καθοδική του πορεία προς την κοιλάδα επιφέρει την μεγαλύτερη σε κλίμακα αλλαγή στο τοπίο. Οι ορεινές κοιλάδες, οι οποίες έχουν αρχικά σχήμα V λόγω της ποτάμιας κοίτης, βαθαίνουν και διευρύνονται από την παγετωνική διάβρωση που τους προσδίδει ένα σχήμα τύπου U. Το συγκεκριμένο αποτύπωμα λόγω της κλίμακάς του διακρίνεται καλύτερα από μακριά και είναι από τις μορφές που αναζητά κανείς αγναντεύοντας ένα ορεινό τοπίο από ψηλά.

Όλα τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα της δράσης του πάγου, τα άμεσα ίχνη. Κατά το λιώσιμο των παγετώνων όμως, απελευθερώθηκαν τεράστιες ποσότητες νερού οι οποίες με τη σειρά τους διαμόρφωσαν μοναδικούς γεωλογικούς σχηματισμούς όπως το φαράγγι του Βίκου στον πυρήνα του Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου. Το γειτονικό φαράγγι του Αώου όπως και το φαράγγι της Πορτίτσας στον Όρλιακα σχηματίστηκαν με τον ίδιο τρόπο. Το νερό ακολούθησε τις διαδρομές που όρισαν τα ρήγματα και ταχύτατα διάβρωσε κατακόρυφα τους ασβεστολιθικούς σχηματισμούς, δημιουργώντας τα βαθιά αυτά φαράγγια. Η διαφορά στη σύσταση του ασβεστόλιθου καθορίζει και την αντίσταση στη διαβρωτική διαδικασία. Έτσι, όπου το νερό συναντούσε ανθεκτικά στρώματα χρειαζόταν περισσότερο χρόνο να τα διαβρώσει και η κοίτη του ποταμού γινόταν πιο πλατιά, αφήνοντας χαρακτηριστικά σκαλοπάτια στην κατακόρυφη ποτάμια δομή, γνωστά και ως ποτάμιες αναβαθμίδες. Παρατηρώντας τα φαράγγια του Βίκου και του Αώου μπορούμε να δούμε σε φυσική κλίμακα την αλληλουχία των ασβεστόλιθων που δημιουργήθηκαν πριν από εκατομμύρια χρόνια στον πυθμένα μιας βαθιάς θάλασσας (Τηθύς), στη συνέχεια ανυψώθηκαν μέσα από σύνθετες γεωλογικές διεργασίες, διαβρώθηκαν από το νερό και σήμερα πλέον αποτελούν ένα ζωντανό βιβλίο της γεωλογικής ιστορίας. Αρκεί να ξέρουμε να το διαβάσουμε.

Άλλωστε, η αναζήτηση γεωμορφών στο πεδίο, τα οποία αποτελούν στοιχεία ερμηνείας του σημερινού ανάγλυφου αποτυπώνοντας ουσιαστικά χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια γεωλογικής ιστορίας, αποτελεί μια συναρπαστική διαδικασία που διευρύνει τη φαντασία και αναβαθμίζει συνολικά την ορειβατική εμπειρία. Σκοπός λοιπόν του άρθρου αυτού είναι μια πρώτη γνωριμία με τον μαγευτικό κόσμο των παγετώνων αλλά και της ερμηνείας των γεωμορφών γενικότερα. Ελπίζουμε να σας ανταμείψει στην επόμενη εξόρμησή σας στο βουνό!

Ενδεικτική Βιβλιογραφία
ΙΓΜΕ (Βικος Αωος, Ορλιακας, κτλ)
Hughes
Κανελλοπούλου διπλ.

Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone
Για 5η συνεχή χρονιά ετοιμαζόμαστε. Από τις 5 ως και τις 25 Ιουλίου η γιορτή του σινεμά θα απλωθεί σε 3 χωριά του Ζαγορίου. Τα Κάτω Πεδινά (όπως πάντα), τα Άνω Πεδινά και η Βίτσα θα φιλοξενήσουν τα τέσσερα (4) Εργαστήρια , δημιουργώντας για πρώτη φορά στη χώρα μας ένα «Κινηματογραφικό Χωριό – Δίκτυο»

Zagoriwood 2014

Για 5η συνεχή χρονιά ετοιμαζόμαστε. Από τις 5 ως και τις 25 Ιουλίου η γιορτή του σινεμά θα απλωθεί σε 3 χωριά του Ζαγορίου.

Τα Κάτω Πεδινά (όπως πάντα), τα Άνω Πεδινά και η Βίτσα θα φιλοξενήσουν τα τέσσερα (4) Εργαστήρια , δημιουργώντας για πρώτη φορά στη χώρα μας ένα «Κινηματογραφικό Χωριό – Δίκτυο».

Συγκεκριμένα:

  • 5 – 13 Ιουλίου εργαστήριο Ντοκυμαντέρ («η Μυθοπλασία του πραγματικού»)
  • 14 – 20 Ιουλίου εργαστήριο Σύνθεσης Μουσικής για Κινηματογράφο
  • 10 – 23 Ιουλίου το Εργαστήριο Ένα / Από την Ιδέα ως την Ταινία, (Σενάριο-σκηνοθεσία-φωτογραφία-μοντάζ)
  • 13 – 22 Ιουλίου εργαστήριο Ανοιχτή Θέα (ένα πρόγραμμα «βεντάλια» με εξειδικευμένα κατασκευαστικά ζητήματα για νέους κινηματογραφιστές από έμπειρους επαγγελματίες του σινεμά)

Μέχρι στιγμής, εκτός της σταθερής ομάδα διδασκόντων (Άκης Κερσανίδης, Κλεάνθης Δανόπουλος, Χρύσα Τζελέπη, Γιώργος Μακρής), στα Εργαστήρια αλλά και στο πρόγραμμα «ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ» έχουν ενταχθεί ο σεναριογράφος Νίκος Παναγιωτόπουλος, οι σκηνοθέτες Μαργαρίτα Μαντά, Βασίλης Δούβλης, Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, Χρήστος Βούπουρας, Πέτρος Σεβαστίκογλου, οι στο Λος Άντζελες εργαζόμενοι συνθέτες μουσικής κινηματογράφου Αλέξης Γράψας και Κώστας Χρηστίδες, καθώς και ο Διευθυντής Φωτογραφίας Αργύρης Θέος.

Φέτος στο πλαίσιο του Zagoriwood θα προβληθούν για πρώτη φορά –ως work in progress, οι καινούργιες ταινίες των Πέτρου Σεβαστίκογλου «Electra» και Χρήστου Βούπουρα «Εσπερινή Συμφωνία». Θα προβληθεί ακόμα «ο Μανάβης» του Δημ. Κουτσιαμπασάκου όπως και η «Στοργή στο Λαό» του Βασ. Δούβλη.

Σχεδιάζονται και άλλες προβολές, ενώ προβλέπονται ακόμα πάρτυ, βουτιές στα νερά του Βοιδομάτη και εορτασμοί σε κάθε ευκαιρία!

Η διοργάνωση όπως κάθε χρονιά γίνεται από την ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΖΑΓΟΡΙΟΥ (με τη συνεργασία των ΑΝΕΜΙCINEMA LAB της Θεσσαλονίκης και MOUNTAIN
VIEW από την Αθήνα), με την καλλιτεχνική διεύθυνση του σεναριογράφου Γιώργου Μακρή.

Περισσότερα

Φέτος στο πλαίσιο του Zagoriwood θα προβληθούν για πρώτη φορά –ως work in progress, οι καινούργιες ταινίες των Πέτρου Σεβαστίκογλου «Electra» και Χρήστου Βούπουρα «Εσπερινή Συμφωνία». Θα προβληθεί ακόμα «ο Μανάβης» του Δημ. Κουτσιαμπασάκου όπως και η «Στοργή στο Λαό» του Βασ. Δούβλη.

Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone
Η νεροτριβή ή ντριστέλα Το ετήσιο πλύσιμο κιλιμιών σε μία από τις νεροτριβές στο καλπάκι. Μάλλινα υφαντά και σκεπάσματα (φλοκάτες, χράμια, κουρελούδες, τσιόλια, μαλλιώτες, κάπες κλπ.) περιδινίζονται στον κάδο τής νεροτριβής οι στρόβιλοι τής οποίας συμπαρασλυρουν τα υφαντά στη δίνη τους

Νεροτριβή στο Καλπάκι

Η νεροτριβή ή ντριστέλα

Νεροτριβή στο ΚαλπάκιΤο ετήσιο πλύσιμο κιλιμιών σε μία από τις νεροτριβές στο Kαλπάκι.
Μάλλινα υφαντά και σκεπάσματα (φλοκάτες, χράμια, κουρελούδες, τσιόλια, μαλλιώτες, κάπες κλπ.) περιδινίζονται στον κάδο τής νεροτριβής οι στρόβιλοι τής οποίας συμπαρασύρουν τα υφαντά στη δίνη τους.

Με την τριβή τού νερού, τα υφαντά «αναμαλλιάζουν» και γίνονται αφράτα και τα στημόνια με τα υφάδια δημιουργούν ένα σώμα (κλείνουν τα μεταξύ τους κενά) και καθαρίζουν από τη σκόνη, που εισχωρεί σ’ αυτό.

Πέραν τής νεροτριβής το νερό προσφέρει την ενέργειά του και στο μύλο που αλέθει τα σιτηρά και το καλαμπόκι καθώς επίσης και στην καλλιέργεια πέστροφας…

Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone
Φύλλα βελανιδιάς ή δέντρου το καλοκαίρι στο δάσος πέριξ τού Διλόφου

Πεζοπορικό πρόγραμμα στο Ζαγόρι

Trekking στο Ζαγόρι και στον ορεινό όγκο της Τύμφης από 1/8-8/8/2014

Γνωρίστε την καταπληκτική φυσική ομορφιά του εθνικού δρυμού Βίκου-Αώου μέσα στο εθνικό πάρκο της βόρειας Πίνδου, περπατώντας για έξι ημέρες στα μονοπάτια του Ζαγορίου και του ευρύτερου ορεινού όγκου της Τύμφης (Γκαμήλα 2497μ ) στη βόρεια Πίνδο.

1η μέρα: Άφιξη στα Ιωάννινα και μεταφορά του group με λεωφορείο στο χωριό Μονοδένδρι Ζαγορίου. Επίσκεψη στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής το οποίο χτίστηκε το 1412 με πανέμορφη θέα προς το φαράγγι του Βίκου. Διανυκτέρευση σε παραδοσιακό ξενώνα στο Μονοδένδρι.
2η μέρα: Κυκλική πεζοπορεία όπου ξεκινώντας από το Μονοδένδρι κατευθινόμασται προς το χωριό Βίτσα, μετά προς το πέτρινο καλντερίμι σκάλα Βίτσας, την πέτρινη τοξωτή γέφυρα Μίσιου στο φαράγγι του Βίκου, το χωριό Κουκούλι, το πέτρινο μονότοξο γεφυράκι Κοντοδήμου στο φαράγγι Βικάκι, το χωριό Κήπους, την τρίτοξη πέτρινη γέφυρα Πλακήδα, το πέτρινο μονότοξο γεφυράκι καπετάν Αρκούδα, το χωριό Δίλοφο, ξανά στη Βίτσα και τέλος επιστροφή στο Μονοδένδρι όπου και διανυκτέρευση. Ώρες πορείας 5-6
3η μέρα: Διάσχιση του φαραγγιού Βίκου ξεκινώντας από το Μονοδένδρι, αρχικά κατηφορίζουμε προς την κοίτη του φαραγγιού ενώ στη συνέχεια ανηφορίζουμε και κατηφορίζουμε διαδοχικά πεζοπορώντας μέσα σε δασωμένες πλαγιές ενώ τα γιγάντεα ασβεστολιθικά τοίχοι του υψώνονται γύρω μας. Στη συνέχεια συναντάμε τις πηγές του ποταμού Βοϊδομάτη με το πιο κρύο νερό στην Ελλάδα γύρω στους 9 βαθμούς C όπου μπορούμε να κάνουμε μια δροσιστική βουτιά και τέλος ανηφορίζουμε προς το χωριό Μικρό Πάπιγκο έχοντας εκπληκτική θέα προς το φαράγγι και στη νοτιοδυτική πλευρά της Αστράκας. Διανυκτέρευση σε παραδοσιακό ξενώνα στο Μικρό Πάπιγκο. Ώρες πορείας 6-7
4η μέρα: Ανάβαση από Μικρό Πάπιγκο προς την αλπική λίμνη της Γκαμήλας η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 2050 μέτρα με μοναδικά εκπληκτική θέα προς την Αστράκα, την Γκαμήλα και το Σμόλικα . Κατά τη διάρκεια της πορείας έχουμε θέα στις εντυπωσιακές δυτικές και βόρειες ορθοπλαγιές της Αστράκας αλλά και σε μεγάλο μέρος της Τύμφης με πανέμορφα ασβεστολιθικά βράχια ενώ διασχίζουμε τεράστια αλπικά λιβάδια. Στην συνέχεια ανεβαίνουμε προς την κορυφή του Λάπατου στα δυτικά του ορειβατικού καταφυγίου της Αστράκας σε υψόμετρο 2254μ και κατόπιν σταματάμε στο καταφύγιο όπου και η διανυκτέρευση. Ώρες πορείας 6-7
5η μέρα: Ξεκινώντας από το καταφύγιο ανεβαίνουμε προς την κορυφή της Γκαμήλας σε υψόμετρο 2497 μέτρα, περπατώντας σε εκπληκτικής ομορφιάς ασβεστολιθικό πεδίο με μοναδική θέα στις πανύψηλες κορυφές της Τύμφης. Η θέα από την κορυφή είναι μαγευτική τόσο νότια προς την Αστράκα όσο και βόρεια προς την κοιλάδα του Αώου και τον Σμόλικα. Επιστροφή στο καταφύγιο όπου και διανυκτέρευση. Ώρες πορείας 6
6η μέρα: Ξεκινάμε πάλι από το καταφύγιο και διασχίζουμε τα σε υψίπεδο αλπικά λιβάδια που χωρίζουν την Γκαμήλα και την Αστράκα περπατώντας σε μία ξεχωριστά όμορφου τοπίου διαδρομή βλέποντας όλες τις μεγάλες κορυφές της Τύμφης, στη συνέχεια συναντάμε και περπατάμε στην ανατολική πλευρά του, το εντυπωσιακό φαράγγι του Μέγα Λάκου ,μετά συνεχίζουμε προς το σημείο με την καλύτερη και εντυπωσιακότερη θέα προς το φαράγγι του Βίκου τη θέση Μπελόη, για να καταλήξουμε στο ψηλότερο χωριό του Ζαγορίου το Βραδέτο το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1340 μέτρα όπου και θα διανυκτερεύσουμε σε παραδοσιακό ξενώνα. Ώρες πορείας 6-7.
7η μέρα: Ξεκινάμε από το Βραδέτο και κατηφορίζουμε το ωραιότερο πέτρινο καλντερίμι του Ζαγορίου τη σκάλα του Βραδέτου , μετά συναντάμε το χωριό Καπέσοβο με θαυμάσια θέα προς το φαράγγι της Μεζαριάς, στη συνέχεια περπατάμε στους Κήπους και από εκεί αφού περάσουμε πέτρινο γεφύρι του Μύλου ανηφορίζουμε προς το χωριό Ελάτη όπου και τελειώνει το πεζοπορικό ταξίδι μας. Διανυκτέρευση στην Ελάτη σε παραδοσιακό ξενώνα. Ώρες πορείας 5.
8η μέρα: Μεταφορά του group στα Ιωάννινα.

Δηλώσεις συμμετοχής έως 1/7/2014
στο dmanolis900@gmail.com ή στο τηλ. 6972 432812
Περισσότερες πληροφορίες: zagori900.wordpress.com

Μανώλης Διαμαντόπουλος

Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone
Σπιτικό ψωμί στο εστιατόριο καφέ Λίθος στο Δίλοφο Κεντρικού Ζαγορίου

Εστιατόριο – καφέ στο Δίλοφο

Το παραδοσιακό καφενείο-εστιατόριο “Λίθος” βρίσκεται στο χωρίο Δίλοφο, το οποίο αποτελεί ένα από τα καλύτερα διατηρημένα χωριά του Ζαγορίου.

Στο φιλόξενο περιβάλλον τού Λίθου μπορείτε να γευτείτε και να απολαύσετε:

  • Πίτες με φύλλα πλασμένα στο χέρι.Φαγητά μαγειρεμένα με μεράκι, βασισμένα στις παλιές καλές συνταγές,με υλικά που αντιπροσωπεύουν το χρώμα του Ζαγορίου
  • Κρεατικά στη σχάρα και το περίφημο χειροποίητο σουβλάκι δίνουν διαφορετικό άρωμα στο τραπέζι των πελατών
  • Σαλάτες εποχής και η περίφημη σαλάτα “Λίθος”
  • Λόγος αναφοράς γίνεται για τα ρεβίθια με μελιτζάνες στο φούρνο που αξίζει να δοκιμάσετε
  • Τελειώνετε το φαγητό σας με τα γλυκά του ταψιού και την αφράτη, όλο αρώματα, ρεβανί μας για επιδόρπιο

… και βεβαίως το φρεσκοζυμωμένο ψωμί μας

Απολαύστε επίσης τον καφέ, το τσάι και τα γλυκά κουταλιού με την συνοδεία της υπέροχης θέας στα βουνά της Tύμφης.

Ανοιχτά κάθε ημέρα, εκτός Τετάρτης, από το πρωί.

Τηλέφωνο: 26530 22600
Κιν. 6944 234072
http://lithos-dilofo.gr/
 
Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone
Πολυετές αυτοφυές φυτό που φτάνει τα 25 εκατοστά ύψος. Συναντάται σε ακαλλιέργητους τόπους, όπως στα λιβάδια και τις πλαγιές των βουνών στο Ζαγόρι, και σε χωράφια

Αγριοράδικα στο Κ. Ζαγόρι

Ταράξακον το φαρμακευτικόν ‐Taraxacumofficinalis

Άλλες ονομασίες: Αγριοράδικο, πικραλίδα, αγριομάρουλο
Οικογένεια: Αστεροειδών‐Asteraceae

Πολυετές αυτοφυές φυτό που φτάνει τα 25 εκατοστά ύψος.
Συναντάται σε ακαλλιέργητους τόπους, όπως στα λιβάδια και τις πλαγιές των βουνών στο Ζαγόρι, και σε χωράφια. Πολλαπλασιάζετε εύκολα από τους σπόρους του την άνοιξη. Τα φύλλα του είναι οδοντωτά, ανόμοια μεταξύ τους και μικρότερα από το κοινό ραδίκι cichorium. Τα κίτρινα άνθη του ξεπετάγονται από μικρούς βλαστούς από τη βάση τού φυτού, είναι μικρά, οδοντωτά και έχουν χρυσο-κίτρινο χρώμα. Τα αγριοράδικα μαζεύονται από τον χειμώνα μέχρι την άνοιξη και τρώγονται ωμά σε σαλάτες ή βραστά. Ακόμη τα φύλλα του χρησιμοποιούνται στις παραδοσιακές Ζαγορίσιες λαχανόπιτες μαζί με άλλα χόρτα.

Τέλος, το αγριοράδικο είναι ισχυρό διουρητικό και μειώνει την ποσότητα των υγρών μέσα στο σώμα. Αντίθετα όμως με τα άλλα διουρητικά που προκαλούν απώλεια καλίου, τα φύλλα τού αγριοράδικου περιέχουν μεγάλες ποσότητες καλίου που τις παρέχουν στον οργανισμό. Η ρίζα και τα φύλλα του χρησιμοποιούνται για την πρόληψη αλλά και την καταπολέμηση τής πέτρας στη χολή.

Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone
Άγρια σπαράγγια, Ζαγόρι

Αγριόσκορδα και άγρια σπαράγγια

Δύο βότανα από την άγρια χλωρίδα τής περιοχής τού Ζαγορίου καταπράσινα και νοστιμότατα. Τα μεν αγριόσκορδα ή άλλιο το άγριο (Allium ursinum) τα μάζεψε ο καλός μας γείτονας τα δε σπαράγγια εμείς. Φυτά τού Απριλίου στην περιοχή των Ζαγοροχωρίων.

Λίγα λόγια για το αγριόσκορδο (Allium ursinum):

Φύλλα αγριόσκορδου (Allium ursinum) - Ζαγοροχώρια

Ανήκει στην οικογένεια των λειριιδών (Liliaceae) και ευδοκιμεί σε υγρά και σκιερά δάση με φυλλοβόλα δένδρα. Φτάνει σε ύψος μέχρι 50 εκ., μυρίζει όπως το σκόρδο, έχει τριγωνικό βλαστό, άμισχα ωοειδή εως δορατοειδή φύλλα, άνθη σε ακριανά ψευτοσκιάδια. Ανθίζει από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο. Στην όψη μοιάζει με το κρινάκι, το οποίο είναι όμως δηλητηριώδες. Ξεχωρίζει όμως από αυτό χάρη στην έντονη μυρωδιά του.

Λίγα λόγια για την άγρια σπαραγγιά (Asparagus officinalis):

 Άγρια σπαράγγια (Asparagus officinalis) - ΖαγοροχώριαΑναρριχητικό φυτό με πάρα πολλά αγκάθια. Ανήκει στην οικογένεια των Λιλιιδών με σκούρο πράσινο χρώμα, που αντί για φύλλα έχει αγκάθια. Οι βλαστοί της βγαίνουν ξεχωριστά απευθείας από το χώμα, χωρίς την ύπαρξη κεντρικού κορμού. Αυτό που τρώγεται είναι τα νεαρά βλαστάρια. Το χρώμα τους ποικίλει από υπόλευκα, σε διάφορες αποχρώσεις του πράσινου, έως σκούρο πράσινο σχεδόν μαύρο.

Share on FacebookPin on PinterestShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone