Συντήρηση “κακαβούς”

Συντήρηση καλντεριμιού στο Δίλοφο

Μερικές φωτογραφίες από την προσπάθεια κατοίκων τού Διλόφου να συντηρήσουν μέρος τού καλντεριμιού (Κακαβού όπως λέγεται στο χωριό) στον Κάτω Μαχαλά.

Καθαρίστηκε από φερτά υλικά και χώματα, υπολείμματα (μπάζα) από εργασίες σε όμορα σπίτια των προηγούμενων ετών και αγριόχορτα. Επίσης, επισκευάστηκε κατά τόπους όπου έλειπαν πέτρες και αρκάδες.

Ακολουθούν μερικές φωτογραφίες από το… δημιουργικό καλοκαίρι τού 2012.

Γενικά για τα καλντερίμια στα Ζαγόρια

Τα καλντερίμια είναι λιθόκτιστοι δρόμοι ιδιαίτερα προσεγμένης κατασκευής. Η χάραξη τους ακολουθεί τη μορφολογία τού εδάφους και η πέτρα ως υλικό τούς δίνει μεγάλη
αντοχή και διάρκεια στον χρόνο.

Άπειρες είναι οι εικόνες και οι τεχνικές κατασκευής (όσα και τα τραγούδια των μαστόρων), προσαρμοσμένες στο έδαφος και τη μορφή του υλικού.
Η βασική πλακόστρωση διακόπτεται με σειρές από κάθετες πλάκες που προεξέχουν, τούς «αρκάδες», για να ανακόπτουν την ορμή των νερών τής βροχής και να βοηθάνε στο
περπάτημα. Ειδικές κατασκευές με λιθόστρωτα αυλάκια και μικρά γεφύρια κατασκευάζονται όπου αυτό θεωρείται αναγκαίο.

Έξω από τα χωριά οι δρόμοι χαράσονται σε θέσεις τέτοιες, ώστε να είναι εύκολη η προσπέλαση και η επικοινωνία με γειτονικές επαρχίες, με άλλους οικισμούς και με τις
καλλιεργήσιμες περιοχές. Η απόλυτη προσαρμογή τής χάραξης των δρόμων αυτών στο έδαφος εξασφάλισε οικονομία στην διαμόρφωση, αντοχή στην κατασκευή και
ανετώτερη διακίνηση. Συχνά, σε ασταθείς ή δύσβατες περιοχές, γίνονταν διαμορφώσεις με χτιστό καλντερίμι και προστατευτικά λιθόκτιστα στηθαία. Παράδειγμα τέλειας
τέτοιας κατασκευής πρέπει να θεωρηθεί η μεγάλη και μεγαλοπρεπής Σκάλα της Βίτσας καθώς και η Σκάλα του Βραδέτου.

Share on FacebookPin on PinterestGoogle+Email to someone

Άγρ. φράουλες – βατόμουρα

Άγριες φράουλες – Fragaria vesca
Άλλες Ονομασίες: Χαμοκερασιά

Eπιστημονική Oνομασία: Fragaria vesca :: Άλλες Ονομασίες: Χαμοκερασιά

Άγριες φράουλες

Ανθεκτικό πολυετές με ύψος πάνω από 30cm. με λευκά άνθη που αποτελούνται από 4-5 πέταλα και κίτρινο στήμονα/ύπερο και πράσινα φύλλα οδοντωτά. Οι αγριοφράουλες δεν χρειάζονται καθόλου ζάχαρη, έχουν γλυκιά γεύση με ένα λεπτό άρωμα το οποίο έχει χαθεί στις περισσότερες καλλιεργούμενες φράουλες. Η Fragaria vesca αναπτύσσεται εύκολα σε κήπους με έδαφος που κρατά την υγρασία, σε μερικώς σκιερό σημείο. Το φυτό βγάζει παραβλάσταρα και τελικά αναπτύσσεται υπερβολικά, ώστε ίσως είναι καλύτερα να το καλλιεργήσετε σε γλάστρα.

Μερικοί άνθρωποι μπορούν να φάνε αγριοφράουλες μέχρι να φουσκώσουν και άλλοι παθαίνουν αλλεργία με δερματικά εξανθήματα. Αυτό σημαίνει ότι το φυτό περιέχει αξιοσημείωτες ουσίες. Το αφέψημα από τις ρίζες είναι διουρητικό και συνεπώς βοηθά σε περιπτώσεις ρευματισμών και ποδάγρας. Το έγχυμα βοηθά επίσης στον καθαρισμό τού λιπαρού δέρματος. Τα φύλλα λοιπόν και οι ρίζες τής άγριας φραουλιάς, σε αφέψημα βοηθούν τα πάσης φύσεως προβλήματα του πεπτικού συστήματος, όπως διάρροια, κολικοί των εντέρων και φλεγμονές, δυσπεψία κλπ. Επίσης, συντελούν στην ανακούφιση από πολλά προβλήματα τού ουροποιητικού συστήματος, καθόσον θεωρούνται διουρητικά. Έτσι είναι ωφέλιμα σε ουρηθρίτιδες, κυστίτιδες, προστάτη, λιθιάσεις κλπ. Οι καρποί τής φραουλιάς, είναι ήπια υπακτικοί και βοηθούν στην καταπολέμηση τής δυσκοιλιότητας. Παρασκευάσματα από λιωμένες φράουλες, εάν τοποθετηθούν στο δέρμα, ωφελούν σε εγκαύματα, πληγές, σπυριά, ερεθισμούς και δερματικά προβλήματα. Θεωρούνται μαλακτικά και καθαριστικά τού δέρματος και είναι ότι πρέπει σαν πρώτη βοήθεια σε έγκαυμα από τον ήλιο. Η φράουλα είναι καρπός με μεγάλη συγκέντρωση σε βιταμίνη C , σίδηρο, κάλιο και πολλά ιχνοστοιχεία χρήσιμα στον ανθρώπινο οργανισμό. Θεωρούνται καθαριστικές τού αίματος, αντιοξειδωτικές και ωφελούν πολύ όσους πάσχουν από αναιμία, αρθριτικά, ουρικό οξύ κλπ. Οι στοματικές πλύσεις με χυμό φράουλας, ασπρίζουν τα δόντια και βοηθούν στην καταπολέμηση λοιμώξεων τής στοματικής κοιλότητας, εξαλείφοντας την κακή αναπνοή.

Βατόμουρα – Rubus
Άλλες Ονομασίες: Βατσινιά, Μορατζίδα

Βατόμουρα :: Eπιστημονική Oνομασία: Rubus :: Άλλες Ονομασίες: Βατσινιά, Μορατζίδα

Βατόμουρα

Βατόμουρο (αγγλ. Blackberry) είναι το βρώσιμο φρούτο που παράγεται από οποιοδήποτε είδος των φυτών τού γένους Βάτος (rubus) τής οικογενείας των ροδιδών. Σε εξειδικευμένα βιβλία η γνωστή βατομουριά αναφέρεται ως Βάτος ο θαμνώδης. Περιλαμβάνει πολυάριθμα είδη και υβρίδια, χαμηλών, συνήθως αγκαθωτών θάμνων με ευρεία εξάπλωση σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στις βόρειες περιοχές. Καλλιεργείται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες για τον εύγευστο καρπό του που κονσερβοποιείται, αλλά και χρησιμοποιείται για την παρασκευή μαρμελάδας και αρωματικού λικέρ.

Τα είδη αυτά τα συναντούμε σε δασώδεις κυρίως περιοχές, φράκτες, θαμνότοπους, στις όχθες των ρυακιών ακόμα και στις άκρες των δρόμων. Βγάζουν άφθονες παραφυάδες οι οποίες σχηματίζουν μακριούς και ευλύγιστους τοξοειδείς βλαστούς με ισχυρά αγκάθια. Έχει βαθυπράσινα σύνθετα φύλλα με 3-5 οδοντωτά φυλλάρια από τα οποία το επάκριο έχει μακρύτερο μίσχο. Τα άνθη έχουν υπόλευκα πέταλα και είναι διατεταγμένα κατά αρειές φόβες. Οι καρποί του, τα γνωστά άγρια βατόμουρα, είναι χυμώδεις, εύγευστοι και εδώδιμοι, στην αρχή πράσινοι, έπειτα κοκκινόξανθοι και τελικά μαύροι και γυαλιστεροί. Είναι ανθεκτικά φυτά και αντέχουν στις παγωνιές.

Συγγενικά είδη: στην Ελλάδα συναντώνται αυτοφυή διάφορα είδη, μεταξύ των οποίων τα:  Βάτος ο θαμνώδης – Rubus fruticosus, Βάτος ο γαλάζιος – Rubus caesius, Βάτος ο αδρότριχος – Rubus hirtus (αγροίκος) και Βάτος ο ιδαίος – Rubus ideaus (σμέουρο).

ΠΗΓΗ: http://www.alekati.gr/

Share on FacebookPin on PinterestGoogle+Email to someone

Μανιτάρια τής περιοχής

Κανθαρέλλα – Cantharellus cibarius
Λαϊκές ονομασίες: Κανθαρέλλα, Κιτρινούσκα (Γρεβενά), (Γ)καΐτσα (Ιωάννινα), Γαλέτα (Φλώρινα), νερατζάκι

Κανθαρέλλες

Κανθαρέλλες

Καρποφορεί σε δάση πλατύφυλλων (οξιά, καστανιά, δρυς, σημύδα, φλαμουριά) και κωνοφόρων (έλατο, ερυθρελάτη, πεύκο). Εμφανίζεται από τις 15 Μαΐου στην Ήπειρο και τον Ιούνιο στην Καστοριά για χρονικό διάστημα ενός μηνός ή παραπάνω ανάλογα με τις βροχές και τις θερμοκρασίες. Το Φθινόπωρο ξεκινά από τα τέλη Οκτωβρίου έως τις αρχές Νοεμβρίου. Ξεκινάει με κυρτό καπέλο που στη συνέχεια γίνεται χωνιόμορφο με μεγάλες πτυχώσεις στην περίμετρο. Αν δεν έρθει σε επαφή με το φώς παραμένει ωχρό ειδάλλως, αποκτά κιτρινωπό χρώμα. Η γεύση του είναι πικάντικη ενώ η οσμή του θυμίζει βερίκοκο. Τα ελάσματά του είναι φλεβόμορφα, διχαλωτά και αποτελούν ένα σώμα με την σάρκα γι’ αυτό αποκαλούνται ψευδοελάσματα.

Μακρολεπιώτα – Macrolepiota procera
Λαϊκές ονομασίες: Ζαρκαδίσιο, Κωνσταντάς (Όλυμπος), Αλεκάτη, Ρόκα, Μακρολεπιώτα η ψηλή

Macrolepiota procera :: Λαϊκές ονομασίες: Ζαρκαδίσιο, Κωνσταντάς (Όλυμπος), Αλεκάτη, Ρόκα

Μακρολεπιώτες

Το πιο γνωστό μανιτάρι στην Ελλάδα με διαφορετικά ονόματα ανά περιοχή. Καρποφορεί από Μάιο μέχρι Νοέμβριο, αλλά το φθινόπωρο είναι πιο συχνό, σε δάση, βοσκοτόπια και θαμνότοπους.
Αυγόμορφο αρχικά, θυμίζει μικρόφωνο αργότερα, ενώ έπειτα το καπέλο του παίρνει καμπανόμορφο σχήμα, επίπεδο και τελικά κοίλο. Το καπέλο είναι λευκό, έχει πλατιά γκριζοκαφετιά θηλή στο κέντρο και ομοιόχρωμα λέπια, πυκνότερα προς το κέντρο απ’ ότι προς την περίμετρο. Η περίμετρος είναι οδοντωτή και πολλές φορές ενωμένη με τον πάνω δακτύλιο τού διπλού κινητού λευκού δακτυλιδιού που βρίσκεται στον μίσχο. Ο μίσχος είναι τραχύς, κούφιος και σκληρός κατά την ωρίμανση. Λευκός στις άκρες με τεθλασμένες καφεκοκκινωπές ζώνες (τιγρέ) στη μέση. Σπάει όπως σπάει το ξύλο και κάνει έντονο “κρακ”. Τα ελάσματα είναι λευκά και πυκνά που αργότερα παίρνουν κρέμ αποχρωση. Η σάρκα είναι λευκή με βαριά μυρωδιά και γεύση φουντουκιού.

Αλεποπορδή – Lycoperdon
Λαϊκές ονομασίες: Αλεποπορδή, Λαγομάνα, Λαόρχι

Επιστημονική Ονομασία: Lycoperdon

Αλεποπορδή

Πρόκειται για ένα γένος γαστερομυκήτων βασιδιομυκήτων της τάξης των λυκοπερδωδών. Τα μανιτάρια αυτά αναπτύσσονται σαπροφυτικά στο έδαφος ή σε σάπιο ξύλο και σχηματίζουν σφαιρικά ή αχλαδόμορφα βασιδιοκάρπια (μανιτάρια), τα οποία μοιάζουν με φούσκες. Το εσωτερικό γόνιμο τμήμα τού βασιδιοκαρπίου, δηλαδή ο σποριογόνος ιστός, ονομάζεται θρόμβος και περιβάλλεται εξωτερικά από ένα λευκωπό ή ωχρώδες περίβλημα, το περίδιο, αποτελούμενο από δύο στρώματα, το εξωπερίδιο και το ενδοπερίδιο. Κατά την ωρίμανση, ο θρόμβος μεταβάλλεται σε μια πρασινοκίτρινη σκόνη που σχηματίζεται από τα ελευθερωμένα σπόρια τα οποία εξέρχονται με τη μορφή σύννεφου από ένα κεντρικό άνοιγμα, που σχηματίζεται στην κορυφή του περιδίου.

Τα λυκόπερδα συναντώνται σε λιβάδια, καλλιεργημένους αγρούς και δάση, κατά τη διάρκεια τού καλοκαιριού και τού φθινοπώρου.
 Τα περισσότερα είδη τού γένους αυτού τρώγονται πριν ωριμάσουν, όσο η σάρκα τού μανιταριού είναι ακόμα λευκή και στερεή. Από τα πιο κοινά είδη λυκοπέρδων τα οποία συναντώνται στην Ελλάδα είναι τα: Lycoperdon perlatum, που φτάνει σε διάμετρο τα 6 εκ. και φύεται κυρίως σε δάση κωνοφόρων, και Lycoperdon pyriforme, που αναπτύσσεται σε μεγάλους αριθμούς πάνω σε νεκρό ξύλο.

Γυρομίτρα η εδώδιμη – Gyromitra esculenta

Γυρομίτρα η εδώδιμη

Γυρομίτρα η εδώδιμη

Ασκομύκητας που θυμίζει εγκέφαλο, το ακανόνιστο σχήμα καπάκι μπορεί να είναι μέχρι και 10 εκατοστά υψηλό και 15 εκατοστά. Αρχικά δέρμα λείο, γίνεται σταδιακά όλο και πιο τσαλακωμένο καθώς μεγαλώνει. Το χρώμα τού καλύμματος μπορεί να έχει διάφορες αποχρώσεις τού κοκκινωπού, καστανού, μωβ, σκούρου ή μερικές φορές χρυσο-καφέ. Το κοτσάνι είναι 3-6 εκατοστά ψηλό και 2-3 εκατοστά παχύ . Η Gyromitra esculenta έχει ένα συμπαγές κοτσάνι, σε αντίθεση με της Morchella που είναι κούφιο. Η μυρωδιά μπορεί να είναι ευχάριστη και φρουτώδης.

Αναπτύσσεται σε αμμώδη εδάφη, σε δάση κωνοφόρων και περιστασιακά σε δάση φυλλοβόλων. Φύεται συνήθως από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο, νωρίτερα από ό,τι τα άλλα είδη, και μερικές φορές και με το λιώσιμο τού χιονιού.

ΠΗΓΗ: http://www.alekati.gr/

Share on FacebookPin on PinterestGoogle+Email to someone

Φωτό Καλοκαιριού 2012

Βατόμουρα, σκορπιοί, φίδια, πράσινες βελανιδιές, πανηγύρι, ζέστη και χαλαρότητα, καλοκαίρι στο Δίλοφο…

Share on FacebookPin on PinterestGoogle+Email to someone